Alle primaries en caucuses op een rij

Wie zijn nu die democraten die niemand kent??

Meet Howard Dean!
Woensdag 23 juli 2003.

Howard Dean, gouverneur van Vermont, loopt nog niet zo lang rond als presidentskandidaat, maar heeft door stevig aan de weg te timmeren al veel aandacht gekregen. Hij is ook de democratische kandidaat die in korte tijd het meeste campagnegeld heeft weten te verzamelen, namelijk 7 miljoen dollar en dat is belangrijk in de VS. Vergeleken met het geld dat Bush verzameld heeft stelt het natuurlijk niet zoveel voor.

Maar ja, die krijgt gewoon een cadeautje terug voor al het geld dat hij aan de rijken heeft gegeven via zijn enorme belastingverlagingen. Bush heeft al 34 miljoen dollar bijeengesprokkeld. Dat is meer dan alle democratische kandidaten bij elkaar. Terwijl Bush nog niet eens hoeft op te boksen tegen andere Republikeinse kandidaten in de primaries. Dean heeft ook een "linksig" imago in de Amerikaanse politiek, en komt over als iemand die recht door zee is. Mijn persoonlijke taxatie, op dit moment is, dat hij het ver gaat schoppen. Zijn standpunten en zijn toon slaan aan bij het kiezersvolk. De gevestigde orde in de democratische partij ziet Howard Dean helemaal niet zitten. Hij is te links. Al heel vroeg had hij kritiek op de oorlog die Bush wilde beginnen tegen Irak, en wat dat betreft was hij ook wat duidelijker dan John Kerry. Kerry plaatste allerlei kanttekeningen bij de aanval op Irak, maar steunde Bush wel. Het partij-establishment ziet liever iemand die tegen de Republikeinen aanschurkt, in navolging van Bill Clinton, die door Michael Moore al eens werd gekarakteriseerd als een sterke republikeinse president. Dat laatste vind ik onzin. Een nadeel voor Dean is dat hij gouverneur is van een relatief onbelangrijke staat, n.l. Vermont. Maar wat is Arkansas nou helemaal? En daar kwam toch de vorige democratische president vandaan. Link: http://www.deanforamerica.com/

zondag, 8 februari 2004
De verdiensten van Howard Dean.

Op 9 september 2001 werd een terroristische aanval uitgevoerd op het WTC en het Pentagon, die voor iedereen volkomen onverwacht kwam. Na de aanslag was de president even niet te vinden, en tijdens de eerste openbare beelden van de president na de aanslagen, kon iedereen een duidelijk aangeslagen en "shaky" president zien. Daarna hernam George Bush zich. "We shall hunt them down" hoorde je hem de hele dag op de televisie zeggen. Iedereen reed die dag met minimaal één Amerikaanse vlag op de auto, en zelfs een half jaar later was, althans volgens mijn eigen waarnemingen nog steeds de helft van de auto's uitgerust met vlaggen. "United we stand" was het credo. In het najaar werd de aanval op Afghanistan voorbereid, en in juli augustus van het jaar daarop (2002) werd door de regering al aangekondigd dat Amerika ook Irak zou binnenvallen. Het land vormde een immanente bedreiging voor de Verenigde Staten werd ons verteld. Het was een bedreiging omdat... het een bedreiging was. Dat was zo'n beetje het belangrijkste argument dat door Bush werd gebruikt. Sceptici , hadden de indruk dat Irak werd gebruikt door de republikeinen om de tussentijdse verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden met grote overmacht te winnen. (Een gedeelte van beide vertegenwoordigende lichamen moest worden gekozen in November van dat jaar). Ook moesten verschillende governors worden gekozen. De republikeine wonnen met grote overmacht, en opvallend was de enorme inzet van George Bush om geld in te zamelen, en kiezers te winnen. In die periode was hij vaker op verkiezingscampagne dan aan het regeren. De geoliede Republikeinse gevechtsmachine was oppermachtig. Opnieuw werd geen middel geschuwd om de macht van de partij te vergroten. Iedereen die kritiek durfde uiten op de regering was tegen Amerika, tegen het Amerikaanse volk, en tegen de Amerikaanse vlag. De liberals (de democraten) waren geen patriotten, en vormden een soort van vijfde kolonne in het Homeland, zo werd door veel columnisten, republikeinse politici en rechtse talk show hosts beweerd. Niemand van de democratische partij durfde zijn mond open te doen. Tot 23 september 2002. Toen hield Al Gore een toespraak, waarin hij felle kritiek uitoefende op de regering, en dan met name op het Irak beleid.. En na Al Gore was het vooral Howard Dean die het als eerste presidentskandidaat aandurfde om de aanval op Irak in scherpe bewoordingen te veroordelen. Het was ook niet voor niks dat Gore een endorsement speech hield voor Howard Dean. Dean was de eerste presidentskandidaat die zich hard durfde op te stellen tegenover de Bush-regering. Een niet geringe prestatie als je beseft dat de "Job approval rate" voor Bush in april 2003 zo rond de 63% lag, en zijn "irak approval rate" nog hoger. Gore hield een endorsement speech die bijzonder fel en gepassioneerd was. Als hij zo had gesproken tijdens zijn campagne voor het presidentschap, dan was hij nu president geweest. (Sommige analysten waren dan ook van mening dat Gore's adviseurs hem hebben verleid tot een veel te gematigde en brave opstelling tijdens de verkiezingen van 2000, maar dat terzijde) Het was dus vooral ook Howard Dean die de dociele attitude van de democraten heeft doorbroken. Nu durft iedereen (Kelly, Edwards, Clark) felle kritiek uit te oefenen op Bush. (Overigens heeft ook Dennis Kucinich tegen de oorlog in Irak gestemd) De hele democratische partij heeft meer smoel gekregen. Kennedy gaat ouderwets tekeer tegen de republikeinen, en verschillende democraten waaronder Terry McAuliffe, hebben de republikeinen al gewaarschuwd dat zij nu een harde reactie kunnen verwachten op de smerige campagnetactieken die ze al jaren voeren. (Lees voor een goed beeld daarvan Blinded by the Right van David Brock. Een character assassinator , die het te kwaad kreeg met zijn geweten, en uit de school klapte). Ook aanbevolen: Lies And the lying liars who tell them - A fair and Balanced Look at the Right van Al Franken. De democraten zijn eindelijk echt boos, en dat zullen de republikeinen weten ook. Het zijn vooral Al Gore en Dean die dit nieuwe elan bij de democraten hebben teweeg gebracht. De democratische kiezers zijn in onverwacht grote getale afgekomen op de caucuses en primaries, en velen van hen hebben zich het vuur uit de sloffen gelopen om propaganda te voeren voor "hun" kandidaat. Dean heeft het begrip "Grass roots politics" weer gestalte gegeven. Via het internet werden meet ups van democratische supporters georganiseerd (er werd sowieso veel campagne gevoerd via internet) en ook wist Dean een record bedrag aan campagnegeld in te zamelen via het internet. Door hem is het internet een belangrijk middel geworden in de verkiezingscampagne. Deze nieuwe ontwikkelingen zijn dus voor een belangrijk deel te danken aan Howard Dean. Als er íemand is geweest die zijn stempel op de strijd voor de democratische nominatie heeft gezet en de democraten heeft teruggebracht op het politieke platform, dan is hij het geweest. Zaterdag, 20 september 2003. Meet John Kerry! Een van de belangrijkste democratische kandidaten, zoniet de belangrijkste is John F. Kerry. Op de 12e januari 2003 kondigde Kerry aan zich kandidaat te stellen voor het Amerikaanse presidentschap. Één streepje heeft hij in ieder geval voor op Bush. John F. Kerry heeft gediend in Vietnam, en heeft zelfs de "Silver Star" en drie "Purple Harts" gekregen wegens moedig gedrag. Later keerde hij zich als Vietnam-vetereaan tegen diezelfde oorlog. Ook deze Amerikaanse politicus komt uit een tamelijk elitair milieu. Daar valt in Amerika blijkbaar nauwelijks aan te ontkomen. Heel anders dus dan in Nederland. Ook als je als rijkeluiszoontje je hele leven niks anders hebt gedaan dan het geld opmaken van je rijke pappa, dan maak je toch altijd nog meer kans op het Amerikaanse presidentschap, dan wanneer je een hardwerkend persoon bent van eenvoudige komaf. Dat is met de verkiezing van Bush in 2000 weer eens gebleken. John Kerry's vader was diplomaat, Kerry zelf was student op Yale University. Ook al is Kerry in bepaalde gevallen een pacifist, hij was wel een voorstander van de oorlog tegen Irak. Net als de Clintons trouwens. Een ding kun je van Kerry niet zeggen: hij is geen "watje", en dat is iets dat de democraten vaak wordt aangewreven: Dat het doetjes zijn, "die liberals". Daar valt weinig aan te veranderen; aan die stereotyperingen. Amerikanen, en vooral rechtse Amerikanen, zijn nou eenmaal een beetje primitief. Kerry zit al sinds 1984 in de senaat en is ook de laatste keer (november 2002) weer met een overweldigende meerderheid gekozen. Hij heeft meerdere malen felle kritiek geuit op de economische politiek van Bush. Voor wat betreft de buitenlandse politiek heeft hij zich fel gekeerd tegen de unilatarale besluitvorming van de Bush administratie. In gewoon Nederlands: Hij vindt dat Amerika belangrijke besluiten samen met de andere belangrijke landen moet nemen, en niet alles op eigen houtje moet doen. Zo vond en vindt hij in het geval van Irak, dat veel langer de diplomatieke weg bewandeld had moeten worden. Ook op het gebied van de energie politiek heeft Kerry stelling genomen. Amerika moet minder afhankelijk worden van buitenlandse energie (lees olie) en de VS moeten meer gebruik maken van alternatieve energiebronnen. Ook moet het openbaar vervoer worden gestimuleerd, en moet een efficient energiegebruik worden beloond met belastingvoordelen. Hij is getrouwd met Teresa Heinz..., ja, van die familie... Ze is dus stinkend rijk. Zij was voor haar huwelijk met John Kerry getrouwd met een republikeins senator John Heinz. John Kerry is een van de democratische presidentskandidaten geweest die het meest kritisch was over de oorlog. Hij vond dat Bush de oorlog moest uitstellen en ook dat deze een grote coalitie moest smeden. Samenwerking met de Verenigde Naties was en is geboden. Toen de oorlog in Irak eenmaal een feit was schaarde hij zich, net als de andere democraten achter Bush. Vrij logisch politiek gedrag, want in Amerika pleeg je een politieke zelfmoord als je je niet achter de president opstelt in tijden van oorlog. Na de oorlog heb je nog kans genoeg om de president af te branden. Althans dat hoop je dan als politieke tegenstander. Bovendien, tijdens de oorlog was het hele land een groot patriottisch gekkenhuis, uitgevoerd in de rood, wit en blauwe kleur van de vlag. Nee, dan kun je je als politiek opposant beter even koest houden. Evenals de andere belangrijke democratische kandidaten is ook Kerry met een omvattend plan voor een ziektekostenverzekering gekomen. In het plan gaat ongeveer 90 miljard dollar per jaar kosten. Het lijkt vrij veel op het plan van Howard Dean, dat een ietsiepietsie verder gaat, maar is weer veel minder radicaal dan het plan van Sam Gephardt. Kerry wil het plan voor een groot deel financieren door de belastingverlaging voor de rijken, die door Bush is doorgevoerd, terug te draaien. Ook is hij een groot voorstander van een terugdringen van de kosten van de gezondheidszorg. Door ook de kostenkant van de gezondheidszorg aan te pakken hoopt hij de zorg en de verzekering betaalbaar te houden. Wat we nu zien is namelijk dat veel bedrijven hun werknemers steeds meer mee laten betalen voor hun ziektekostenverzekering omdat de premies teveel stijgen. Ook gooien veel bedrijven de verzekering gewoonweg uit het 'benefits' pakket. De democraten zijn overigens grote voorstanders van een "balanced budget". Het hele balanced budget idee is trouwens in Amerika vast verankerd. Wat dat betreft wordt in Amerika een nog achterlijkere economische politiek gevoerd dan in de Europese Unie al het geval is. Ook Kerry heeft dus bijzonder veel kritiek op het begrotingstekort dat onder de regering-Bush is gecreëerd. Link: http://www.JohnKerry.com/ Meet Dick Gephardt! De eerste keer dat ik Gephardt hier op televisie zag was toen hij een bezoek bracht aan de stad waar hij zelf vandaan kwam: St. Louis. Hij was op buurtbezoek, en belde bij de gewone mensen aan om steun te winnen. De eerste indruk die hij op mij maakte was die van een aardige, rustige, verstandige en beminnelijke man. En dat zijn vaak juist de eigenschappen waarmee je de Amerikaanse verkiezingen niet wint. Nog erger is, dat hij door velen als saai wordt gezien. Een beetje Al Gore-achtig. Hij heeft al een keer een gooi naar het presidentschap gedaan, in 1988, maar moest toen afhaken omdat hij door zijn geld heen was. Het waren de verkiezingen tijdens dewelke Dukakis werd verslagen door George Bush de oude. Gephardt is een religieus mens, maar ach, wie is dat níet in de VS? Hij is een baptist, en ook hij steekt dat niet onder stoelen of banken. Religion sells. Het meest opvallende aan Gephardts politieke programma is zijn Health Care plan. Gephardt heeft het meest vergaande plan voor een verbetering van de ziektekosten verzekering van alle presidentskandidaten. Toch gaat zijn plan nog lang niet zover als dat wat wij in Nederland gewend zijn. Wat in Nederland als heel gewoon wordt gezien, geldt hier in de V.S. als extreem-links en radikaal. Gephardt gaat dus nog lang niet zo ver, en zijn plan is zoals elk ziektekostenplan in de VS "employer based". Maar wel is het zijn bedoeling om bijna elke Amerikaan in een particuliere ziektekostenverzekering te krijgen, met een zo hoog mogelijke dekking. Meer dan de helft van de door de ondernemers te betalen premies wordt in zijn plan gedekt door tegemoetkomingen in de belastingsfeer, en een belangrijke manier om dat te realiseren is het terugdraaien van de onchristelijke tax cuts van Bush (ook een baptist, maar volgens mij wel eentje die de weg kwijt is). Andere opvallende ideëen: hij is tegen het NAFTA-verdrag - een vrijhandelsverdrag tussen de V.S., Canada en Mexico - en ook tegen vrijere handel met China. Die vrijhandelsverdragen kosten teveel banen en leiden ook tot lagere lonen voor de Amerikaanse werknemers. Hij kan dan ook rekenen op de steun van veel vakbonden. Ook is Gephardt altijd voor de oorlog tegen Irak geweest. Wel vindt ook hij dat Bush meer steun had moeten zoeken bij de oude geallieerde vrienden. Gedurende zijn politieke loopbaan zijn zijn politieke opvattingen geëvolueerd van behoorlijk conservatief, tot behoorlijk progressief. Hij was bijvoorbeeld, voor 1988, anti-abortus, voor belastingverlaging, voor het recht op het dragen van wapens, en voor het gebed op scholen. Op al deze gebieden zijn zijn opvattingen 180 graden gedraaid. Hij is dus lichtelijk pragmatisch ingesteld mag je wel zeggen. Toch zou het best wel eens zo kunnen zijn dat hij nog steeds te "conservatief" is om de democratische nominatie te winnen. Daarbij gaat het natuurlijk vooral om zijn stellingname ten aanzien van de oorlog in Irak. Hij moet tenslotte opboksen tegen iemand als Howard Dean, die zich fel heeft gekeerd tegen de Irak-politiek van Bush. Meet Wesley Clark! Department of Defense: photo by R.D. Ward Oktober 29, 2003. Na lang wikken en wegen besloot Wesley Clark dan eindelijk in september om mee te doen aan de verkiezingen voor het presidentschap. Zowel door links als rechts werd al lange tijd ernstig rekening gehouden met deze mogelijkheid. De eerste keer dat ik een interview met hem zag op de TV, in verband met de verkiezingen, maakte hij de indruk van een sterk debater. Hij werd geïnterviewd door Sean Hannity. Een blaaskaak, die als anchor man fungeert bij FOX tijdens prime time. In Hannity's ogen zijn alle "liberals" landverraders en bedriegers. En iedereen die ook maar enigszins van doen heeft met de Democratische partij wordt uiterst onbehouwen, hard en bot tegemoetgetreden. Gek genoeg was hij tegenover Clark bijzonder beleefd en zelfs een beetje hielenlikkerig. Misschien dat de "bully" ontzag heeft voor (ex-)uniform dragers, God mag het weten, maar Clark kreeg alle ruimte. Of was Hannity een beetje bang? Clark liet zich namelijk geen ogenblik door Hannity uit het veld slaan, bleef bijzonder kalm, en dreef Hannity zelfs een paar keer in het nauw. Onder andere door de vraag te stellen, en diverse malen te herhalen tot hij antwoord kreeg, of Sean Hannity soms een voorstander was van een een-partij staat. Onze bully had duidelijk moeite met die vraag, omdat hij diep van binnen dus eigenlijk maar één partij aan de macht wil zien, de Republikeinse partij. En dan ook het liefst het meest rechtse deel daarvan. Maar zelfs hij begrijpt dat het niet politiek correct is om dat openlijk uit te dragen. Zelfs niet ter rechterzijde van het politieke centrum. Een een-partijstaat dat is toch...., ja,... dat is... Hadden ze zoiets niet ook in de Sovjet-Unie? Zoiets moet door zijn hoofd gegaan zijn. Ruimte zat daar trouwens voor dit soort vragen, want het is een nogal leeg hoofd, dat van Hannity. Volgens insiders is Clark overgehaald door Bill en Hillary Clinton om mee te doen. Toen hij zich kandidaat had gesteld kwamen er al meteen berichten in de wereld dat hij na de Kosovo-oorlog (de bombardementen werden onder zijn bevel uitgevoerd) vervroegd ontslagen was omdat hij te eigengereid zou zijn en teveel uit was op het nastreven van een toekomstige carriére in de politiek. Hij zou ook te arrogant zijn. Algemeen wordt hij omschreven als een man die bol staat van de talenten. Door velen is al gesteld dat hij veel te laat de verkiezingsarena is binnengestapt. Dat laatste zou wel eens kunnen betekenen dat hij niet meer in staat is tijdig de nodige fondsen te genereren. En zonder geld ben je natuurlijk nergens. Hij maakte een slechte start door zichzelf een aantal keren tegen te spreken met betrekking tot zijn opstelling aangaande de oorlog in Irak Die was namelijk in het verleden toch een beetje veel ambivalent geweest. Eerst steunde hij de Irak resolutie van de Bush regering, toen die voorgelegd werd aan het congres, later weer verklaarde hij dat hij nooit voor die resolutie gestemd zou hebben. Ook zou hij volgens het geruchtencircuit een aantal jaren geleden nog een echte republikein zijn geweest, en had hij ook vaak openlijk zijn steun uitgesproken voor Bush en Blair waar andere democratische roergangers duidelijk anti waren. In het verleden heeft hij op Richard Nixon gestemd, op Reagan (nou ja, zeg!) en ook op de vader van de huidige president. Ook gaan er geruchten dat hij besloten heeft om als democratisch presidentskandidaat te gaan meedoen, toen hij geen functie kreeg in de terreurbestrijding door de Bush-administratie. Tja, en wat is eigenlijk de inhoud van zijn politieke programma? Toen hij erin stapte had Clark nog geen echt programma. Hij had wel op een aantal punten stelling genomen, maar daar bleef het bij. Inmiddels is daar verandering in gekomen. Economie. Zo heeft hij op de 22e oktober duidelijk gemaakt dat hij de belastingverlagingen van Bush voor een groot deel ongedaan wil maken. Dat geldt dan voor de gezinnen met een inkomen van boven de $ 200.000,- Dat geld heeft hij nodig voor zijn economisch stimuleringsplan. Hij wil veel geld investeren in de infrastructuur, het onderwijs en de gezondheidszorg. Ook heeft hij ambiteuze plannen met betrekking tot de binnenlandse veiligheid (Homeland Security). Daarnaast wil hij ook nog het begrotingstekort aanpakken maar of hij daar genoeg geld zal overhouden is maar de vraag. (Waarschijnlijk is dat ook niet nodig. Het ziet er namelijk naar uit dat de economie weer opbloeit, en dan komt er vanzelf weer genoeg aan belasting binnen om het tekort te verkleinen. Bovendien is het economisch stimuleringsplan dan ook niet meer nodig). In tegenstelling tot Dick Gephardt is Clark (net als Clinton trouwens) een groot voorstander van vrijhandel. Hij zal dus ook absoluut niet tornen aan het NAFTA-verdrag en de WTO-verdragen. Op dit moment is er overigens veel kritiek op de import tarieven op staal, die ingesteld zijn door de Bush administratie. Deze import tarieven zijn kort geleden veroordeeld door de WTO. En terecht: Het is belachelijk dat een hoogontwikkeld land als de VS terugvalt op protectionistische maatregelen om de eigen economie te beschermen. En ook nog eens een keer slecht voor de wereldeconomie ook. Irak. In zijn kritiek op Bush inzake de oorlog in Irak is Clark echter steeds feller geworden en doet nu beslist niet onder, wat dat betreft, voor Howard Dean. In zijn kritiek op de aanpak in Irak kan hij zich natuurlijk ook profileren als voormalig generaal en NATO bevelhebber. Bush heeft de terreurdaad van 9/11 als een voorwendsel gebruikt om achter Saddam Hussein aan te gaan, volgens Clark, en ook heeft hij het Amerikaanse volk misleid. Onder andere door de dreiging vanuit Irak voor de VS zeer sterk te overdrijven. De aanval op Irak wordt door hem gelijkgesteld met een tragedie en een nationale ramp. Een jaar geleden was Clark op sommige punten nog vol lof over de Bush-admistratie en de aanpak van de "War on Terror". Nadat hij hierop werd aangesproken door de andere kandidaten, gaf hij aan dat hij hiermee vooral gedoeld had op de oorlog in Afghanistan. Ook steunde hij de Irak resolutie van de Bush regering, toen die voorgelegd werd aan het congres, later weer verklaarde hij dat hij nooit voor die resolutie gestemd zou hebben. Om die reden wordt hij door de andere democratische kandidaten beschuldigd van waffling (wat zoiets betekent als vage en ontwijkende verhalen ophangen). Dat heeft Clark er niet van weerhouden om alternatieven voor Irak te ontwikkelen. Allereerst is het wat Clark betreft duidelijk dat Amerika zich in dit stadium niet kan terugtrekken uit Irak. We zullen de rotzooi die door Bush gemaakt is moeten opruimen. Dat is zo ongeveer zijn opvatting. Hij wil het Amerikaanse monopolie op de bezetting en de wederopbouw van Irak opheffen. Langzaam maar zeker moeten bevoegdheden worden overgedragen aan de Iraakse interim regering, en ook moet de internationale gemeenschap veel sterker worden betrokken bij de militaire operatie (NATO). Net als de meeste andere Democratische kandidaten vindt hij dat Bush heeft geblunderd door de internationale gemeenschap buiten te sluiten en in zijn eentje te handelen. Hij is dan ook voor het sluiten van een nieuw Atlantisch Verdrag tussen de U.S. en de oude Europese bondgenoten. Ook heeft hij gesteld dat Paul Bremer, de gezagsdrager en verantwoordelijke voor de wederopbouw in Irak, moet worden vervangen door een niet-Amerikaan. Gezondheidszorg. Tijdens de komende verkiezingen zal de Health Care een centraal thema zijn. Dat komt doordat velen hun ziektekostenverzekering hebben verloren door werkloosheid, terwijl anderen te maken hebben gekregen met een verslechtering van hun verzekering, veroorzaakt door de sterk gestegen ziektekosten en dus stijgende ziektekostenpremies (40% stijging sinds het jaar 2000!) voor de ondernemers. Veel meer kosten worden nu afgewenteld op de werknemers. (Dat laatste gaat heel wat verder dan de medicijnenknaak in Nederland). Zoals hiervoor al werd beschreven gaat Gephardt het verst met zijn plannen voor de gezondheidszorg. Clark wil ongeveer 800 miljard uittrekken (gerekend over de komende tien jaar vanaf 2004) voor een betere gezondheidszorg. Gezinnen met een inkomen onder de $ 90.000,= zouden geholpen moeten worden bij het betalen van de stijgende kosten door tegemoetkomingen in de belastingen. Clark is voor een algemene toegankelijkheid van de ziektekosten verzekering voor alle Amerikanen, ook diegenen die geen baan hebben. Maar hij is tegen een "single payer" systeem. In een meer aanvaardbaar ziektekosten systeem zouden echter ook de ouders verplicht moeten worden een verzekering af te sluiten voor hun kinderen onder de 22 jaar. (Dat laatste zou in de ogen van veel Amerikanen weleens teveel bedilzucht van de overheid kunnen zijn). http://www.clark04.com/ Meet Joe Lieberman! Joe Lieberman is de kandidaat die in het begin de grootste naam was, omdat hij de running mate was van Al Gore bij de laatste presidentsverkiezingen. Ook Lieberman is een zeer religieus mens. Hij is joods, en dat is weer wat anders als baptist, quaker of katholiek. Ook hij probeert zijn politieke handelen voor een belangrijk deel te funderen op de bijbel. Met betrekking tot Irak is hij altijd een groot voorstander geweest van aanvallen. Hij is altijd een groot pleitbezorger geweest voor het wegwerken van Saddam Hussein. Wat dat betreft is er dus niet zoveel verschil met Bush. Wel is een van zijn belangrijke kritieken dat de Bush-administratie geen postwar-plan had, en hiermee bevindt hij zich in het gezelschap van de andere democraten. De belastingverlagingen die Bush heeft doorgevoerd vindt hij ronduit sociaal onrechtvaardig. De belastingverlagingen voor de rijkste Amerikanen moeten zonder meer teruggedraaid worden. Ook wil hij het minimumloon verhogen. (Overigens is wat het minimumloon betreft de situatie in zoverre vergelijkbaar met Nederland, dat de meeste werkgevers meer betalen dan het minimumloon.) Ondanks zijn religieuze opvattingen is hij toch voor pro choice (abortus). Dat houdt in dat hij vindt dat een vrouw voor abortus moet kunnen kiezen. Ook is hij een voorstander van stamcelonderzoek. (Dit wetenschappelijk onderzoek is door de Bush-administratie in de ban gedaan. Een duidelijke tegemoetkoming van Bush aan de conservatief christelijke achterban.) De plannen van Lieberman voor de gezondheidszorg en dan met name de ziektekostenverzekering zijn erg bescheiden als je ze vergelijkt met die van de andere democratische kandidaten. Die worden door hem dan ook beticht van "big spending". Hij wil een algemene dekking bewerkstelligen voor kinderen en jong-volwassenen tot 25 jaar. Voor de rest wil hij erg veel geld besteden aan preventie. Lieberman is een van de initiatiefnemers geweest van het Homeland Security Departement. Het homeland Security Department was een idee van de democraten waar Bush in het begin tegen gekant was. Later nam Bush het idee over, en toen de democraten eisen stelden aan de arbeidsvoorwaarden die zouden moeten gelden voor de werknemers op dat departement, maakt Bush daar erg handig gebruik van. Het was vlak voor de tussentijdse verkiezingen van 2002. Zie je nou waar de democraten in de strijd tegen het terrorrisme staan? Wil ik een Homeland Securtity Department oprichten, en dan proberen de democraten dat te saboteren met hun gezeur over arbeidsvoorwaarden. Dat hijzelf tegenstander van de wet was geweest toen de democraten het initiatief namen werd gemakshalve verzwegen. Het was een periode waarin de democraten zich wel erg gemakkelijk de kaas van het brood lieten eten door de hypocriete maar geslepen republikeinen. De democraten zijn nog steeds te beschaafd en beleefd t.o.v. de republikeinen vind ik. Ook nu, terwijl ze zich toch veel harder opstellen dan toen. http://www.joe2004.com/ 22 januari, 2004 Meet John Edwards! Een populistische "gewone jongen" die wel veel geld heeft. John Edwards is 50 jaar oud (1953) en senator voor North Carolina. Hij is rijk geworden als advocaat voor cliënten die schadeclaims indienden, en zou nu zelf goed zijn voor ongeveer 40 miljoen dollar. Hij heeft een 16-jarige zoon verloren door een auto-ongeluk in 1996. Een tragedie die zijn leven ingrijpend heeft veranderd. Op dit moment maakt Edwards opgang door onder andere zijn weigering om met modder te smijten naar andere kandidaten en zijn positieve boodschap. Hij komt op voor de "gewone man". De issues die hij aansnijdt zijn ook de issues die de "gewone man" bezig houden zoals banen, belastingen en gezondheidszorg. Hij legt er de nadruk op dat ook hijzelf afkomstig is uit een eenvoudig milieu, en dat ook hij "met zijn handen" heeft gewerkt. Tel daar zijn volgens velen telegenieke uiterlijk bij, en al deze factoren bieden een aardige verklaring voor het feit dat zijn boodschap aanslaat bij een groot deel van de de kiezers. Door sommigen wordt hij getypeerd als een uiterlijk aantrekkelijke populist met een "Carolina drawl". Maar waar staat hij zo'n beetje in het politieke spectrum? Zoals gezegd: hij werpt zich op als de kampioen voor "de gewone man" uit de werkende en de middenklasse. Economie en sociale kwesties. Hij verzet zich tegen de grote corporations, als hun belangen ingaan tegen de belangen van de gewone man. Hij verzet zich dan ook onder andere tegen de verzekeringsmaatschappijen (die de premies teveel opdrijven), en de pharmaceutische ondernemingen omdat zij een goede ziektekostenverzekering voor iedereen in de weg staan. Net als de andere democraten heeft hij een uitgebreid plan voor de health care en health insurance. Zo moet in elk geval elk kind tot zijn eenentwintigste verzekerd zijn. Ook kostenbeperking speelt een belangrijke rol in zijn plannen. Kleine en middelgrote ondernemingen moeten gesubsidieerd worden zodat zij de health care benefits voor hun werknemers kunnen betalen, en ook de mensen met een bescheiden inkomen moeten subsidie krijgen. De grote pharmaceutische bedrijven moeten aangepakt worden teneinde de prijzen van de medicijnen te kunnen verlagen. In Canada bijvoorbeeld liggen de prijzen voor dezelfde medicijnen veel lager dan in de VS. Een belangrijke stap om de financiën vrij te maken voor een toegankelijke gezondheidszorg is het terugdraaien van de belastingverlagingen van Bush voor de rijken. Edwards is van plan om de "Tax cuts" te herroepen, mocht hij aan de macht komen. Andere belangrijke prioriteiten: - Een verhoging van het minimumloon. Het minimumloon ligt 20% beneden het minimumloon van 1979, als je de inflatie meerekent. Het moet minstens met anderhalve dollar omhoog. (Hoewel de meeste werkgevers veel meer betalen dan het minimumloon, is het natuurlijk een belangrijk gebaar als het wettelijk minimumloon wordt verhoogd.) - De uitkeringsrechten in het kader van de werkloosheid moeten worden uitgebreid. Nu krijg je slechts een half jaar uitkering, terwijl 2 miljoen Amerikanen al langer dan een half jaar actief zoekende zijn. - Edwards legt in zijn programma sterk de nadruk op handelsverdragen die de banen in Amerika beschermen. Zoals bekend verliest Amerika momenteel vooral erg veel industriële banen, die naar de lage lonenlanden gaan (denk o.a. aan Mexico, China en India). Irak, Afghanistan en Al Quaida. Edwards was voor de oorlog in Irak. Saddam moest worden verdreven. Wat dat betreft staat hij dus dicht bij Lieberman en Kerry. Ook hij keurt de Bush politiek van "going it alone" en het negeren van de standpunten van oude geallieerde vrienden af. De UN moet een belangrijke rol spelen in Irak spelen. En ook de NATO. Sowieso vindt hij dat Amerika de oorlog tegen het terrorisme moet voeren binnen een grote coalitie van alle landen die te maken hebben met de dreiging van Al Quaida. De NATO en de UN moeten worden gerevitaliseerd. Ook heeft hij uitgebreide plannen om de veiligheid in het thuisland zelf te vergroten (the homeland security). Onder meer de versteviging van de grenscontroles, het sterk verbeteren van de beveiliging van waarschijnlijke terroristische doelen, zoals chemische fabrieken, grote gebouwen, en stadions. De "intelligence" moet eveneens sterk worden verbeterd. The right to bear arms. Een voor mij opvallend detail van zijn politieke programma is toch wel dat hij een voorstander is van het mogen dragen van wapens. Het zal wel te maken hebben met zijn afhankelijkheid (wil hij de primaries en uiteindelijk de Amerikaanse presidentsverkiezingen winnen) van de kiezers in het zuiden. Daar ligt volgens hemzelf toch wel de basis voor een succesvolle campagne. Al met al kun je stellen dat Edwards in het democratische kamp een centrum positie inneemt. De Iowa caucuses hebben bewezen dat Edwards, met zijn tweede plek daar, tot de grote kanshebbers moet worden gerekend op de democratische nominatie. Bronnen: John Edwards Real Solutions for America - www.johnedwards.com En verder radio, televisie en kranten. Link: http://www.johnedwards.com/ 25 januari, 2004 Wat is een primary? Door middel van primaries, die worden gehouden in de afzonderlijke staten, worden kandidaten van politieke partijen geselecteerd voor de nominatie.. In de primaries wordt bepaald wie uiteindelijk, voor de partij, dingt naar het presidentschap. Primaries worden gehouden gedurende de eerste 6 maanden van het verkiezingsjaar. New Hampshire staat bekend als de staat waar traditioneel de eerste primary wordt gehouden. De rol van gedelegeerden. Tijdens de primaries worden de kandidaten niet direct gekozen. Bij de democraten worden op basis van het aantal stemmen op een kandidaat, aan de kandidaat een aantal gedelegeerden toegewezen. Deze gedelegeerden zullen de betreffende kandidaat vertegenwoordigen op de partij conventie. Door de Democraten wordt een systeem van evenredige vertegenwoordiging gehanteerd. Stel dat een staat in totaal 60 gedelegeerden mag afvaardigen naar de democratische partijconventie, en Howard Dean behaalt 20% van de stemmen. Dan krijgt hij 12 gedelegeerden toegewezen die op hem zullen stemmen op de partijconventie. Ook de republikeinen gebruiken in sommige staten deze methode van evenredige vertegenwoordiging, maar in andere staten weer geldt (bij de republikeinen) dat de winnaar in een staat ALLE gedelegeerden krijgt toegewezen (the winner takes all). De republikeinse primaries zijn dit verkiezingsjaar echter slechts een formaliteit, omdat natuurlijk vaststaat dat Bush de republikeinse kandidaat is voor het presidentschap. De primaries worden georganiseerd door de staten. De eerste staat die de primary in het verkiezingsjaar organiseert is New Hampshire. Het is ontzettend belangrijk om daar te winnen (en ook op de eerste caucuses in Iowa), omdat je dan gelijk frontrunner bent, en de meeste aandacht krijgt, en dus ook het meeste campagnegeld binnensleept. Open primaries. Er zijn open en gesloten primaries. Bij open primaries mag elke geregistreerde kiezer een stem uitbrengen op een democratische kandidaat. (Ik beperk me hier even tot Democratische primaries). Dat heeft als nadeel dat aanhangers van de republikeinse partij dan op een democratische kandidaat zouden kunnen gaan stemmen waarvan zij denken dat die geen kans maakt tegenover Bush. Of dat zij op de meest "republikeins" angehauchte kandidaat zouden kunnen stemmen. Gesloten primaries. Bij gesloten primaries kunnen alleen Democratische kiezers deelnemen aan de primary van de Democratische partij. Bij de Republikeinen geldt natuurlijk hetzelfde. De partijconventie. Op de nationale partijconventie wordt dan door de gedelegeerden uit de verschillende Amerikaanse staten. de kandidaat van de partij voor het presidentschap aangewezen. De gedelegeerden zijn dan natuurlijk wel gebonden aan het mandaat dat zij van de kiezers hebben meegekregen. Wat is een caucus? Een caucus is een samenkomst van buurtbewoners die partijlid zijn. De buurtbewoners komen samen in een school, wijkcentrum, bibliotheek, kerk en soms zelfs in huiskamers, hoewel dat laatste steeds minder voorkomt. Op die bijeenkomsten wordt gestemd op gedelegeerden die worden afgevaardigd naar de "county convention". Dar wordt worden weer gedelegeerden gekozen voor de district conventions en de statewide conventions. Op de state convention worden uiteindelijk de gedelegeerden gekozendie worden afgevaardigd naar de Nationale conventie eind juli (democraten) en eind augustus (de republikeinen - hoewel die weinig te kiezen hebben dit jaar natuurlijk; het wordt Bush). Op de bijeenkomst in de buurt (Iowa telt 2000 precincts) worden toespraken gehouden . Ook proberen bezoekers elkaar soms door middel van discussie over te halen om op hun favoriete kandidaat te stemmen. "Grass roots politics" heet het in de USA. In Nederland heet het "de basis beslist" of iets dergelijks. Daarna volgt een informele stemming en de voorzitter van de caucus deelt uiteindelijk mee wat de uitslag is. Bijvoorbeeld; "This precinct elects 11 delegates to the county convention: Dean gets two, Edwards gets three, Kerry gets six. Een caucus vraagt dus om een behoorlijk intensieve participatie van de stemmers. Toch zijn er nog altijd zo'n 100.000 mensen die deelnemen aan de caucuses in Iowa. We believe all the images on this site are either original to 2littledogs.bravehost.com, are (c) 2littledogs and its licensors, or are in the public domain. If you believe an image on this site is being improperly used or is owned by someone other than this site, please send an e-mail to 2littledogs@usa.com.